บทที่ 7 5.1 ไล่หวัดฉบับฮ็อต
ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความหนาวเดินตามอธิกะเข้าไปในห้องของเขา เป็นเพราะอธิกะหยุดเดินกระทันหัน เพราะหารองเท้าเดินในบ้านไม่เจอทำให้ใบหน้าของปภินดากระแทกเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มแรง
ปั้ก!
“โอ๊ย” เธอร้องแล้วจับจมูกของตนที่เสยทิ่มกับหลังของเขา โชคดีแล้วที่ไม่ได้ไปทำจมูกไม่งั้น อาจจะบุบไปแล้วก็ได้ชนซะแรงขนาดนี้
"ขอโทษครับคุณเจ็บหรือเปล่า" เขาถามทั้งที่ไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขากดเปิดไฟในห้องจนสว่างปภินดาก็ขยี้จมูกที่เพิ่งชนกับหลังของเขา แค่ปลายจมูกที่โดนกับแผ่นหลังกว้างมันก็ทำให้
เธอใจระทดระทวยไปไกลแล้ว
ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!
อธิกะจามเสียงดังทำให้ปภินดารู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา เธอจึงเดินขึ้นไปขวางหน้าเขาเอาไว้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองอย่างมีคำถาม
"คุณมีอะไร"
"คุณจะป่วยแล้ว"
"อืม ป่วยแล้วไง"
"ฉันว่าคุณควรไปหายามากิน"
"ผมเป็นภูมิแพ้ประจำอยู่แล้ว พอมาโดนฝนภูมิแพ้ก็เลยกำเริบ คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ห่วงตัวเองเถอะ คุณไปอาบน้ำก่อนแล้วก็...."
หน้าที่เริ่มขาวซีดของเขาพยักเพยิดใบหน้าไปที่ห้องน้ำ และเดินไปหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ของตนส่งให้ปภินดา "สวมแค่เสื้อก็น่าจะพอ ตัวคุณเล็กแค่นี้มันน่าจะยาวคลุมเข่าพอดี ส่วนแปรงสีฟันอันใหม่อยู่ตู้เก็บของในห้องน้ำ คุณหยิบเอาได้เลย
"ขอบคุณค่ะ"
เพียงสิบห้านาทีเท่านั้นเธอก็อาบน้ำเสร็จ ปภินดาก้าวขาออกมาจากห้องน้ำร่างเล็กซ่อนรูปสัดส่วนครบเครื่องไว้ภายใต้เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โคร่งของอธิกะ เธอกางแขนกว้างแล้วหมุนรอบ ๆ หน้ากระจก ใบหน้าที่เคยซีดแจ่มใสขึ้นเพราะไออุ่นภายในห้องถึงแม้ฝนด้านนอกยังคงตกหนักจนได้ยินเพียงเสียงของเม็ดฝนเท่านั้น หญิงสาวมองหาเจ้าของห้องเพื่อตามเขามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ทว่าเขากลับนอนขดตัวกลมอยู่บนโซฟา เธอจึงรีบทรุดกายนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าทาบหลังมือลงไปที่ใบหน้าซีดขาวราวไข่ปอก แล้วรีบชักกลับเพราะความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมา เธอมองหายาในห้องของเขา และใช้เวลาค้นข้าวของในห้องขนาดใหญ่อยู่หลายนาที กระทั่งเจอกระปุกใส่ยาที่ถูกเก็บไว้บนตู้เก็บอาหารกระป๋องชั้นบนในครัว
แขกสาวผู้มาอาศัยอยู่จึงรีบประคองตัวของเจ้าของห้องขึ้นมา เขาปรือตามองเธอเล็กน้อยและยอมกลืนยาที่ถูกเธอยัดเข้ามาในปากอย่างรวดเร็ว อธิกะดูดน้ำในแก้วจนหมดทำให้หญิงสาวต้องรีบไปรินน้ำเปล่ามาเพิ่มอีก จังหวะที่เธอกำลังลุกขึ้นมือของเขาก็คว้าจับชายเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอจนตึง เปี๊ยะ "มีอะไรคะฉันจะไปรินน้ำมาให้คุณเพิ่ม คุณจะเอาอะไรคะ ฉันไปหาให้ได้นะ"
"ผมจะรบกวนให้คุณไปหยิบเสื้อผ้าให้หน่อยครับครีม ชุดไหนก็ได้ ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"ได้ค่ะ" มือไม้ที่ค้นหยิบเสื้อผ้าสองชิ้นในตู้ไม้สีดำสูงสองเมตรของอธิกะอย่างเร่งรีบแล้วรุดเดินกลับไปหาคนป่วยที่นั่งสั่นอยู่บนโซฟา เขาทำตาปริบ ๆ มองเธอ ปากที่บางของเขาตอนนี้มันกำลังเห่อบวมแดงจัดเพราะพิษไข้ หญิงสาวรีบร้อนส่งเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน "นี่ค่ะ"
"ขอบคุณครับ" เขารับเสื้อผ้าไปจากมือของเธอแล้วปลดกระดุมเม็ดแรกอย่างเชื่องช้าไม่ต่างกับตัวสลอธ ปภินดาที่มองดูอยู่รู้สึกหงุดหงิดถ้าเขายังอ้อยอิ่งอยู่แบบนี้มีหวังปอดบวมรับประทานแน่
"มาฉันช่วยเองค่ะ"
อธิกะไม่ปฏิเสธเขาเพียงแต่นั่งเงียบและคอยมองทุกอิริยาบถของเธอที่กำลังปลดกระดุมให้เขาอยู่ โดยที่แม่คนหวังดีไม่รู้ตัวเลยว่าทรวงอกซ่อนรูปในเสื้อยืดของเขากำลังคัดตึงดุนเนื้อผ้าออกมา
“กระแอม! เอ่อพอแล้ว ผมว่าผมทำเองดีกว่า" เขาคว้าจับมือเธอที่กำลังถอดเชิ้ตสีดำออกจากท่อนแขนของเขา ปภินดาย่นคิ้วติดกันมองมือของตน
